Historia wypiekania chlebowych placków zaczyna się już w starożytności w rejonie śródziemnomorskim. Archeolodzy już dawno odkryli, że od czasów neolitu jednym z podstawowych dań był wypiekany chleb z przeróżnymi dodatkami, np. z ziołami. Taki właśnie specyfik był znany w starożytnej Grecji pod nazwą „plakuntos”. Persowie poszli jeszcze dalej i dodawali do tych placków ser.
Rewolucją, która przekształciła ziołowe wypieki w pierwotną pizzę było skromne warzywo – pomidor. W XVII wieku mieszkańcy biedniejszych rejonów Neapolu zaczęli dodawać do chleba sos pomidorowy. Praktyka ta sprawiła, że potrawa szybko zyskała rozgłos i zaczęła zyskiwać popularność we wszystkich kręgach społeczeństwa.
Pierwszym lokalem, który w 1738 roku zajął się produkcją pizzy była pizzeria „Antica Pizzeria Port Alba” w Neapolu, gdzie sprzedawano ją głównie na wynos. W 1830 roku przekształciła się w lokal ze stołami i krzesłami i pizza powoli przestawała być otwarcie sprzedawana na ulicach.
Jedną z najstarszych pizzerii powstała w 1780 roku w Neapolu i obecnie nosi nazwę „Pizzeria Brandi”. Kucharz z tej pizzerii, niejaki Raffaele Esposito, w 1889 roku przygotował trzy różne pizze na przybycie króla Umberto I i Margherity z Savoi. Pizza z czerwonymi pomidorami, zielona bazylią i białą mozzarellą przypadła królowej najbardziej do gustu i na jej cześć została nazwana Margherita.
Neapolitańska pizza powinna być poddana konkretnym procedurom jeśli chodzi o wypiekanie, by można było nazwać ją prawdziwą. Jest to pieczenie pizzy w piecach opalanych drewnem dębowym w temperaturze 485°C przez 60-90 sekund. Ciasto musi być wykonany wyłącznie przy udziale ludzkich rąk, bez żadnych narzędzi. Jego średnica nie może być większa niż 35 cm a grubość 3 mm.
Również składniki, jakich wolno używać do oryginalnej pizzy muszą pochodzić z konkretnych rejonów. Receptą na sukces są lokalne pomidory San Marzano, uprawiane na polach wulkanicznych na południe od Wezuwiusza i mozzarella „di bufala campana”, robiona z mleka krów wypasanych na bagnach Kampanii i Lazio w półdzikich warunkach. Również mąka, używana do produkcji ciasta, musi być typu 0 lub 00 – ewentualnie może być to mieszanka tych dwóch rodzai.
Obecnie pizza stała się na tyle popularną potrawą, że można spotkać ją praktycznie na całym świecie. Istnieje również mnóstwo wariacji dodatków, zależnych od regionu i państwa. Najpopularniejsze z nich to oczywiście zioła takie jak oregano, bazylia, czosnek, sos pomidorowy i pocięte pomidory, różne rodzaje sera, szynka, boczek, owoce morza, ananasy, banany, pieczarki… Pizza obecnie stała się na tyle uniwersalną potrawą, że jej skład zależy praktycznie od indywidualnych upodobań.
Czym jest Calzone? To wariacja pizzy, która, w odróżnieniu od tradycyjnego placka, ma kształt ogromnego pierożka. Składniki Calzone są owinięte dookoła ciastem. Zazwyczaj (wyjątkiem są Włochy, gdzie Calzone nie jest serwowane z sosem) do tej potrawy podaje się osobno sos marinara w oddzielnym naczyniu. Calzone z włoskiego tłumaczy się jako „pończocha” lub „nogawka spodni”.